காதலாகி

”நமக்குன்னு ஒரு குழந்தை இல்லாம இருந்திருந்தா?” என்ற யோசனையுடன் கூடிய கேள்வி என்னிடம் இருந்து கிளம்பினால் “இந்நேரம் நீயும் நானும் ஆளுக்கொரு மூலைல இருந்திருப்போம்” என்ற பதில் என் மனைவியிடம் இருந்து வரும். நிலைமை அந்த அளவுக்கு மோசமாகப் போகாதென்பது உண்மை என்றாலும் அதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் இல்லாமல் இல்லை. என்னை மாதிரி கிறுக்கனை, கோபக்காரனைத் திருமணம் செய்து வாழ்க்கை நடத்துவது சாதாரண விஷயம் இல்லை. போகுமிடம் எல்லாம் கோபமுகம் காட்டி முசுடு என்றோ கோபக்காரன் என்றோ பெயரெடுப்பவன் இல்லை நான். என் கோபம் நான் அதிகம் உரிமை எடுத்துக்கொள்பவர்கள் மீது தான் வெளிப்படும். மிக மூர்க்கமாக.

காதலித்த காலத்தில் மூன்று வருடங்கள் இடைவிடாமல் பேசி இருக்கிறோம். வெறும் கொஞ்சல்களாக மட்டுமே இருந்ததில்லை. ஆனால், என்ன பேசினோம் என்றே தெரியாமல் தினமும் பேச எங்களுக்குள் எதாவது விஷயம் இருந்துகொண்டு தான் இருந்தது. காதலிக்கும்போது என்ன தான் பேசினாலும் பழகினாலும் திருமணத்திற்குப் பின்பு தான் ஒருவரை மற்றவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இரண்டு பக்கம் இருந்துமே நமக்கே தெரியாத ஏதோ ஒரு வேடத்தைப் போட்டு நாடகத்தை நடத்திக்கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறோம். அதில் இருந்து மீண்டு சுயம் வெளிப்படும்போது “ச்சே என்ன வாழ்க்கை இது” என்ற சலிப்பு வராமல் இருந்தது இல்லை. ஆனால், குழந்தை என்ற தேவதை நம்மிடையே வரும்போது, அந்தக் குழந்தையின் உலகத்திற்குள் நாமும் பிரவேசிக்கும்போது “இது தான் டா வாழ்க்கை” என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.

குழந்தை இருக்கும்போது கோபம் காட்டக்கூடாது, குழந்தைக்கு முன் இப்படி இருக்கக்கூடாது, அப்படி இருக்கக்கூடாது என்று சில பல சமரசங்களை இருபுறம் இருந்தும் செய்யத் தொடங்கும்போது வாழ்க்கை என்ற கலைடாஸ்கோப் வேறுவிதமான நிறத் தெறிப்புகளைக் காட்டத் தொடங்குகிறது. அதுவே, வாழ்க்கை மீதும் பந்தங்கள் மீதுமான பிடிப்பைக் கூடுதல் ஆக்குகிறது.

நேற்று தொலைக்காட்சியில் ஒரு நிகழ்ச்சி பார்க்கும்போது “இந்தத் தம்பதிக்கும் ஒரு குழந்தை இருந்திருந்தால், அந்தக் குழந்தையின் உலகத்தில் இவர்கள் மகிழ்ந்திருந்தால் பிரிந்திருக்க மாட்டார்களோ” என்று எண்ண வைத்தது. ஜெயா டிவியில் திரும்பிப் பார்க்கிறேன் நிகழ்ச்சியில் வாணிகணபதியில் இருந்து வாணிகமல்ஹாசன் ஆகிப் பின்னர் மீண்டும் வாணிகணபதி. பொதுவாக ஜெயா டிவி விரும்பிப் பார்ப்பது இல்லை. ஆனாலும், நிலாவுக்குப் பிடித்த “சிப்பி இருக்குது” பாடல் ஒளிபரப்பாகிறதே என்று சேனலை மாற்றாமல் வைக்க, அன்றைய நிகழ்ச்சியில் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவர் வாணி.

கமல் மேல் எந்த அளவுக்கு ஈர்ப்பு உண்டோ அதே அளவுக்கு மரியாதை வாணி மீதும் எனக்கு உண்டு. கமல் மேல் அவருக்கு இருந்த காதலை அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது உண்டு. அந்த ஆவலில் நிகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து பார்த்தேன். நான் பார்க்கத் தொடங்கிய ”சிப்பி இருக்குது” பாடலில் இருந்து அதற்கு அடுத்து எல்லாப் பாடல்களுமே கமல் பாடல்கள் தான். அதற்கு முன்னரும் அப்படி தான் இருந்திருக்கும். ஒவ்வொரு பாடலையும் அவர் விவரிக்கும்போது கமல் மேல் இன்றும் அவருக்கு இருக்கும் காதலின் சிறு துளிகளைத் தான் காண்பித்தார். ஆனால், அந்தச் சிறுதுளிகளின் பிரம்மாண்டமே பிரமிப்படைய வைத்தது. இத்தனை காலம் மாறாத காதலை ஒருவன் மேல் ஒருத்தி வைத்திருக்க முடியுமா என்று மலைக்க வைத்தது.

கமலும் இந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்திருக்கக்கூடும். வாணியின் காதலைக் கண்டு கமல் என்ற கப்பல் தரைதட்டி நின்றிருக்கக்கூடும். என்றாலும் “இவங்களுக்கு ஒரு குழந்தை இருந்திருந்தால், அதன் உலகத்தில் இவர்கள் மகிழ்ந்திருந்தால் இந்தப் பிரிவு வந்திருக்காதோ” என்ற எண்ணம் மட்டும் எனக்குள் இப்பொழுதும்.

பி.கு: அந்த நிகழ்ச்சியின் பெயர் தேன்கிண்ணமாம். இப்போ தான் வீட்டுக்காரம்மணி சொன்னாங்க. நமக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் T20, IPL வகையறா தான். என்ன செய்ய :-(